“Waar is ze? Die oersterke, onbreekbare verbinding in mezelf? Die connectie met mijn innerlijke liefde? Met mijn innerlijke licht? Ik voel ze niet…”
Soms lijkt het alsof we die connectie even kwijt zijn. Maar weg is ze nooit. Er kan natuurlijk wel wat ruis op de lijn zitten. Ok. Af en toe kan er héél veel ruis op zitten.
Wanneer dat zo is, hoop ik dat de volgende woorden verLichting brengen. Dat ze je helpen de kracht en rust die zich verstopten terug te vinden. Moge ze je herinneren aan jouw geboorterecht: Jij mag leven in Pure Liefde.
Copyright Mieke Van den Bliek
Bron van Onvoorwaardelijke Liefde in mij: help mij. Mijn liefste Pure Licht in mij: help mij. Straal naar mij. Gooi jouw gouden lijntje dwars door alles heen. Recht naar mij. Naar wie ik ben. Aan deze kant van de sluier. Laat het mijn anker zijn.
Verlicht alles wat in de weg staat tussen ons. Herstel, voorbij alle obstakels, de oersterke, rechtstreekse, onbreekbare verbinding tussen ons. Tussen de “ik” die hier leeft en de “ik” die leeft in het Licht. In de Liefde. En verbind me met de Enige werkelijke Bron van Liefde. Daar waar iedereen en alles vandaan komt.
Straal deze Liefde, dit Licht, de Zon… door mij heen en zuiver mij. Maak onze band steeds sterker. Maak ze glashelder. Stroom mij vol met dit Licht. Deze liefde. Vul mij op tot er werkelijk niets meer bij kan.
Wanneer ik op barsten sta van deze pure Liefde, dit Licht, van deze echte Levensenergie, laat mij dan helemaal gevuld achter, maar straal al de extra rijkdom als geschenk naar de wereld rond mij. Breng het tot bij iedereen en alles die een “ja” voelt: Laat hen dit geschenk ontvangen.
En als zij toestemming geven: Steek dan ook in hen de Zon weer aan. Verbind elk van hen terug met het Licht in hen. De Liefde in hen. Vul hen terug op van binnenuit. Net zoals je mij opvulde.
Stroom hun zijn vol met het Pure Levenslicht, met de onvoorwaardelijke Liefde komende van de enige oneindige Schepper. Laat dan ook hen volkomen gevuld achter maar laat de overvloed van hun Licht en hun Liefde uit elke porie exploderen naar alles en iedereen rond hen. En laat het weer ontvangen worden door iedereen die hier “ja” op zegt.
Start een kettingreactie. Van Liefde. Van Licht. Laat ons hier deel van uitmaken. Laat het de wereld rond gaan. Laat het zich vermenigvuldigen, versterken. Mag het ontvangen worden door ieder die dit wenst. Laat ons fonkelen als bakens van Licht. Van Liefde. Voor onszelf. Voor de wereld in ons, rond ons en door ons. Zo is het. Zo zal het zijn.
Eind vorig jaar schreef ik dat de aarde weer open stond. Dat dit inhield dat de energie die hier niet langer thuis hoort en niet lang meer zou kunnen gedijen, wel een zetje kon gebruiken om te vertrekken.
Dat wij dat zetje o.a. konden geven door in elk moment telkens weer zo bewust mogelijk te kiezen, te handelen, te denken.
Maar met de zonsverduistering, voorbij zoevende ruimte-rots en alles wat er bij hoort is er een extra liefdevol doch kordaat zetje mogelijk. We krijgen dus een mooie kans om dit “zo bewust mogelijk kiezen, handelen en denken” verder in praktijk te brengen.
Deze kosmische gebeurtenissen brengen, naast massa’s liefde en licht voor de aarde en haar bewoners, namelijk ook een soort van “pendelbus-met-one-way-tickets-van-aarde-af” tot aan onze planetaire voordeur. Speciaal voor hen die niet langer matchen met de zachte, aardse intenties en toekomst.
M.a.w. is dit hele gebeuren weerom een ongelooflijk mooie kans voor ons allemaal. Want ja met het verdwijnen van het veld, konden ze al vertrekken. Maar met deze kosmische gebeurtenis is het een beetje als de keuze tussen te voet vertrekken met je rugzak of het comfortabel te mogen doen op een tour-bus.
Een win-win situatie dus. Want zij krijgen nu de opportuniteit om op gerieflijke wijze andere, meer bij hen passende oorden te gaan opzoeken. Waardoor de kans vergroot dat er een stevige lichting van hen dit met beide handjes zal grijpen. En hier mogen wij hen, en ik val in herhaling, “liefdevol doch kordaat” in aanmoedigen.
Want hoe meer van hen vertrekken, hoe meer ruimte er is voor ons om onze energie steeds verder te herstellen en te verhogen naar daar waar we ons thuis voelen. En gebeuren zal dit laatste toch. Enkel biedt dit voorval een kans om deze hele evolutie zich met nog meer zachtheid te laten ontwikkelen.
Dus… dit schrijven is eigenlijk een vraag om weerom bewust te kiezen voor liefde. Voor zachtheid. Voor een kordaat vertrouwen.
Laat verdriet, boosheid, verontwaardiging… om wat was los. Erken alles wat je voelt wat niet strookt met liefde. Maar ipv deze zaken voor anker te laten liggen in jouw wezen, licht je de ankers en laat je alles weer stromen. Observeer het, maar laat het z’n reis verder zetten. Moedig het aan te vertrekken.
Kies daarna voor woorden, daden, gevoelens vanuit speelsheid, vanuit lichtheid, vanuit liefde. Want daar waar Liefde woont, zal alles groeien en bloeien zoals het bedoelt is.
En wanneer je voelt dat je toch even uit balans gaat, uit liefde gaat, betrap jezelf er dan op. Erken wat je voelt, laat het verder reizen en spreek uit dat de pendelbus voor hen klaar staat.
Copyright @2024 Mieke Van den Bliek
ENGLISH VERSION
At the end of last year I wrote that the earths field was open again. That this meant that the energies that no longer belong here, could use a gentle nudge to leave.
That one way to give this nudge was by choosing, acting and thinking as consciously as possible in every single moment.
But with the solar eclipse, space rock zooming past and everything that comes with it, an extra loving but firm push is possible. We are given a great opportunity to put this “choosing, acting and thinking as consciously as possible” into further practice.
In addition to great waves of love and light for the earth and its inhabitants, these cosmic events also bring a kind of “shuttle bus with one-way tickets from earth” to our planetary door step. Especially for those who no longer match the soft, earthly intentions and future.
This whole thing is once again an incredibly wonderful opportunity for all of us. Because yes, with the disappearance of the field, they could already leave. But with this cosmic event, it’s a bit like having a choice between setting off on foot or doing it in the comfort of a tour bus.
So a win-win situation. Because they now have the opportunity to comfortably travel to other places that suit them better. This increases the chance that a sizeable group of them will eagerly seize this opportunity. And we can help by lovingly but firmly pointing them in the direction of this choice.
Because the more of them leave, the more space and freedom there is for us to continue to raise and restore our energy to where we feel at home. To where we and our earth belong. And whilst the latter will happen anyway, this incident offers an opportunity to allow this entire evolution to develop even more gently and smoothly.
So… with this writing actually comes the request to consciously with confidence and conviction choose and keep choosing love.
Let go of anger about what was. Acknowledge anything you feel that is inconsistent with love. But instead of keeping these things anchored in your being, you lift the anchors and let everything flow again. Observe it, but let it continue its journey. Encourage it to leave.
Then choose words, actions, feelings from playfulness, from lightness, from love. Because where Love lives, everything will grow and blossom as it is meant to.
And if you feel yourself going out of balance for a moment, out of love, catch yourself. Acknowledge what you feel, let it continue on its travels and say:”The shuttle bus is ready for you”.
Er is iets veranderd. Iets diepgaands: De aarde staat weer open!
Created by Sketchepedia
Heel lang lag er een veld rond onze planeet. Dit veld hield ons als zielen binnen, maar ook alle andere wezens en vibraties. Dus ook die wezens, die trillingen, die het lastig maakten om emoties simpelweg te ervaren, zonder veroordeling. Ze maakten het lastig om emoties door ons heen te laten gaan en daarna ook terug los te laten en weerom uit de angst te gaan, uit boosheid, uit verdriet, enz
Dat dit veld nu niet langer bestaat, betekent dat het vanaf nu binnen onze mogelijkheden ligt om ons hier (en eender waar!) weer écht te thuis voelen. En dat we dit ook gààn voelen.
Dit geld voor ons allemaal. Ook voor de andere wezens waarover ik sprak. Want hoewel sommigen de situatie hier prima vonden, zijn er meer en meer die al geruime tijd voelden dat het niet langer houdbaar was. Dat de evolutie van de mensheid, zelfs wanneer het veld er nog was, niet meer tegen te houden viel. En dat wanneer ze hier zouden volharden, hier zouden blijven, dat dit ook voor hen niet zo fijn zou aflopen.
Nu het veld verdwenen is, kunnen zij vertrekken (of transformeren). En met hun vertrek (of transformatie), verdwijnt ook hun invloed op onze energie-velden. Dit betekent dat we eindelijk volledig vrij zijn, om onze energie te herstellen en te verhogen naar daar waar we ons thuis voelen! Naar daar waar elk van ons thuis hoort!
Dit betekent ook dat het onze verantwoordelijkheid is, om bewust en met zachtheid met deze nieuwe situatie om te gaan. Om heel bewust te zijn (of elke dag meer en meer “te worden”) waar we voor kiezen. Met elke gedachte, elke emotie, elk woord dat we vanaf nu voortbrengen. Zonder oordeel en zonder het pogen te negeren van zaken die we voordien als “minder fijn” of “minder wenselijk” bestempelden.
Het is natuurlijk een natuurwet dat zaken in beweging in beweging willen blijven en omgekeerd. Dit wilt zeggen dat ook de energie die hier niet langer thuis hoort en hier niet lang meer zal kunnen gedijen, wel een zetje kan gebruiken om te vertrekken. Of te veranderen. En dat zetje kunnen wij hen geven door elke dag weer en in elk moment zo bewust mogelijk te kiezen, te handelen, te denken.
Dit betekent niet dat je plots perfect moet zijn. Wat er van ons gevraagd wordt is simpelweg dat we ons leven bewuster en met plezier gaan beleven. Dat we het leven terug leren “observeren” zodat we bvb. telkens zo snel mogelijk onze gedachtes betrappen en ze daardoor kunnen ombuigen wanneer nodig. Onze gevoelens te erkennen, door ons te laten stromen en los te laten ipv vast te houden of te ontkennen. Onze woorden te corrigeren wanneer we merken dat ze niet voor het hoogst mogelijke goed zijn, wanneer ze niet liefdevol zijn. En dit op een speelse, goedlachse, lichte wijze.
Het is tijd. Het is tijd om onze plaats als zachte observators en liefdevolle creators van onze eigen levens terug in te nemen. En daarmee creëren we een heilzaam rimpel-effect die het hele universum zal voeden.
copyright @2023 Mieke Van den Bliek
ENGLISH VERSION
Something has changed. Something profound: The Earth is Open once again!
Created by Sketchepedia
For a long time there was a field around our planet. This field contained us as souls, but it also held in all other beings and vibrations. Which included those beings, those vibrations, that made it difficult to simply experience emotions, without condemnation. They made it difficult to just let emotions exist and to then smoothly move on, so we could let them go and move out of the fear, leave the anger, release sadness, etc.
The fact that this field no longer exists means that from now on it is within our capabilities to really feel at home here (and anywhere else!).
This applies to all of us. Including the other beings I spoke of. Yes some found the situation here perfectly acceptable, but more and more of them have realised for some time now that it was (and is) no longer sustainable. That the evolution of humanity, even when the field was still there, could no longer be stopped. And that if they were to persist here, if they were to stay here, it wouldn’t end nicely for them either.
Now that the field has gone, they can leave (or choose to transform). And with their departure (or transformation), their influence on our energy fields also disappears. This means that we are finally completely free to raise and restore our energy to where we feel at home! To where each of us belongs!
This also means that it is our responsibility to gently and consciously deal with this new situation. To be very aware (or become more and more aware each day) of what we choose. Of every thought, every emotion, every word we produce from now on. Without judgment and without attempting to ignore things that we previously labeled as “less nice” or “less desirable”.
It is of course a law of nature that things in motion want to stay in motion and vice versa. This means that the energy that no longer belongs here and will not be able to thrive here for much longer, could also use a nudge to leave. Or to change. And we can give them that nudge by choosing, acting and thinking as consciously as possible every day and in every moment.
This doesn’t mean that we suddenly have to be perfect beings. What it means, what is asked of us, is simply that we experience our lives more consciously and with joy. That we learn to “observe” life again. So that we can, for example, catch our lesser or intrusive thoughts as quickly as possible and thus be capable to redirect them when necessary. To acknowledge our feelings, to let them flow and let them go instead of holding on to them or denying their existence. To correct our words when we notice that they are not for the highest possible good, when they are not loving. And this in a playful, joyful and light way.
It is time. It is time to take back our place as gentle observers and loving creators of our own lives. And in doing so, we create a beneficial ripple effect that will nourish the entire universe.
Vaak lief, klein en knuffelig. In die toestand appreciëren we elkaar eigenlijk best wel! Maar soms… dan groeit ze. Groter en groter. Dan beukt ze tegen de binnenkant van m’n schedel. En brult ze… Zo… zo… hard. En herinnert me aan alle dingen die ik ooit geloofde over mezelf.
“Mijn Monstertje”, 4 juni 2023 (copyright 2023 Mieke Van den Bliek)
Zondag was het weer even zo ver: tijdelijk overtuigd door die oude, niet-langer-bij-mij-passende woorden. Ze raakten me.
Mijn monstertje… ze brengt me tot stilstand. Ze toont me de verborgen programma’tjes in mezelf. Zij leeft met hen. Dag in dag uit. Voor mij. En ik begrijp heel goed dat wanneer ik onbewust weer even die programma’s begin te draaien, wanneer ik weer even geloof in het ongeloofwaardige, dat zij dan schreeuwt en raast. Zodat ik zie wat ik niet zag.
Verdwijnen zullen ze nooit, die programmaatjes. En dat hoeft ook niet. Maar hoe, en hoe snel, ik op hen reageer, dat verandert wel. Elke keer weer, gaat het wat beter, wat sneller. Elke keer weer, leer ik meer over wie ik was. Zodat ik kan groeien in wie ik ben.
“Waarom krijg ik steeds dezelfde nummers te zien?”.
“Dit is nu al de vijfde keer dat dit specifieke dier mij overvalt….”.
“Maar potverdorie, nu is die mythische figuur wéér daar…”
“Hoe raar, dat woord komt heel de tijd terug…
Soms lijkt het leven ons iets te willen vertellen. Maar hoe kom je er achter wat de boodschap juist is?
Af en toe is het simpel en duidelijk: Wanneer verschillende momenten en mensen je bvb. met een boektitel confronteren, doe dan niet koppig en ga dan gewoon dat boek effe lezen!
Maar wat als het allemaal wat abstracter is? Wat als het simpelweg gewoon bizar aanvoelt en je oprecht niet weet wat je er mee aan moet?
Ook dan kan jij de helderheid die je steeds weer te snel af is helemaal zelf te pakken krijgen! Je kan de onderstaande stappen volledig in je hoofd doen. Maar vaak helpt het enorm wanneer we de dingen IN de fysieke wereld zetten. Je bent bij deze uitgenodigd om een leuk schriftje & wat schrijfgerief te nemen en het allemaal gezellig neer te kribbelen. En verder? Durf volledig eerlijk te zijn met jezelf en heel veel plezier met je zoektocht!
Welk symbool overvalt je telkens weer?
Op welke wijze en in welke situaties duikt deze mysterieuze boodschapper op?
Wat betekenen deze situaties of verschijningswijzen voor jou? Focus je op hoe het voelt. Focus je op de emoties die het opwekt.
Vertrouw in jezelf: Zonder naar externe bronnen te gaan vul je de volgende zinnen aan met de eerste vijf woorden (of zinnen wanneer je jezelf in een lekker literaire bui voelt) die in je opkomen:
* <Dit symbool> betekent het volgende voor mij: …
* Ik voel de volgende emoties wanneer <dit symbool> aan mij verschijnt: …
Tijd voor onze nieuwsgierigheid te woord te staan en wat externe bronnen toe te laten: raadpleeg google (of duckduckgo, of …), ga piepen in boeken, stel de vraag aan een persoon wanneer je je daartoe geroepen voelt, … En verzamel àl deze informatie. En ik bedoel wel degelijk àl de informatie (lees puntje zes voor verduidelijking).
Ga voelen en maak een lijst van àlle info. Noteer dat wat je leuk om lezen vindt. Maar ook dat wat je niet zo leuk vindt. Noteer maw dat wat resoneert met je, maar absoluut ook dat wat NIET met je resoneert. Vergelijk het al eens een eerste keer met dat wat je zélf noteerde in puntje 4.
Verdiep je in dat wat niet resoneert: waarom resoneert het niet? Blokkeert het ergens in jezelf? Waarom? Welk gevoel roept het op? Waarmee confronteert het je dat je liever niet hoort of ziet? Wat weet je liever niet?
Ga nu kijken naar dat wat wél met je resoneert en stel jezelf de volgende vragen: waarom resoneert dit wel? Welk gevoel over mezelf versterkt het? Welk idee of overtuiging in mezelf bevestigd het?
Breng nu alles samen en herlees het rustig. Heb je al wat meer duidelijkheid over wat dit symbool je komt vertellen? Ja? Super!! Geef vooral een dikke dankjewel aan jezelf en aan je leven om jou deze boodschap te brengen. Hij kwam immers speciaal voor jou! En de grootste dankjewel die kan je geven door deze kennis te integreren in je dagdagelijkse leven. Is het allemaal toch nog niet zo helder? Ga dan naar 10.
De laatste stap: Hou vol! Zorg dat je al je informatie overzichtelijk noteert voor jezelf en herlees het ‘s avonds voor je gaat slapen en ‘s morgens als eerste ding wanneer je op staat. Zorg voor schrijfgerief en formuleer stap voor stap wat het juist is dat je nog steeds niet weet. Formuleer het als een vraag. Neem deze vraag telkens met je mee wanneer je wat je al wél weet dagelijks herleest. Het antwoord gaat uiteindelijk komen. Dit is onvermijdelijk.
Weet je, ik geloof oprecht dat alle antwoorden waar naar iemand zo hard op zoek is, te vinden zijn via en in zichzelf. M.a.w. is iedereen zélf in staat om de juiste wegwijzers te volgen die hen naar hun antwoorden zullen leiden. Natuurlijk kan je het aan een ander vragen. Maar wanneer een ander persoon jouw antwoorden op een dienstblaadje presenteert, komt het vaak niet binnen. Of schat je het niet geheel naar waarde. Want iedereen kijkt naar de wereld op z’n geheel eigen en unieke manier. En iedereen staat op een bepaald punt in zijn of haar leven en is daardoor in staat om iets net wel of net niet te aanvaarden. De beste manier is naar mijn mening dan ook om het zélf te doen. Dat een ander je wat wegwijzers of duwtjes in de juiste richting geeft: volledig akkoord! Maar het échte graafwerk? Dat doe je beter zelf. Met het bovenstaande korte vragenlijstje, hoop ik een aantal nuttige duwtjes te hebben voorzien. Veel succes!
Wij zijn intrinsiek verbonden. Met onszelf. Met elkaar. Met het (heel)al. Verbinding kenmerkt ons. Het vormt ons.
Verbinding – 10 december 2021 – 30×60
Doorheen die verbondenheid stroomt een informatie-snelweg. Eentje waar eenieder over en door kan reizen. En toch is ieder wezen, hoe klein of hoe groots ook, verantwoordelijk voor en drager van nét die informatie die enkel maar bij hen vertoeven wou. Net dat stukje code dat enkel bij hen helemaal thuis kon komen. Alsook zijn we verantwoordelijk voor de staat van de toegangswegen, met alles erop en er aan, die liggen tussen onszelf en de rest van de informatie-snelweg.
Wij (be)leven de schoonheid van een paradox. We lijken afgescheiden, klein, eenzaam. Maar dit hoeft zo niet te zijn. Sterker nog, dit strookt geheel niet met de realiteit. Het is een illusie. We hoeven enkel onze paden en hun infrastructuur op te kuisen. Te herstellen. En op die manier deze wegen, veilig en volledig passend bij ons wezen, weerom open te stellen.
Deze afbeelding vraagt je of je de schoonheid van jezelf, jouw uniekheid en jouw wijsheid wilt aanvaarden. Wilt vieren. En of je daarna, voorzichtig en zachtjes, jouw toegangswegen weer wilt open stellen en verbinden. Om zo jezelf te delen met het Alles rond je. En het geheel te vervolledigen en te verrijken met wie jij bent.
Maar ze werkt ook in de andere richting. Ze vraagt net zo goed om de barricades en het puin rond je weg te ruimen. Zodat al het licht en al die liefde, al die wijsheid en al die kennis, al die kracht en al die schoonheid die in grote files rond jou staan te wachten, eindelijk terug in beweging kunnen komen. Er is simpelweg zoveel dat ook bij jou zo graag op visite wil. Dat kleine, en grootse, kadootjes achter wenst te laten.
Dus, wat denk je? Nog even de laatste loodjes aan die wegenwerken? En… Stel jij jouw straatjes dan ook terug open.
Een tekst over afscheid, over kracht, over dankbaarheid, … Na jaren enkel voor mezelf te hebben bestaan, is het nu de tijd om hem te delen. Hopend dat de woorden, net zoals bij mij, ook jouw hart raken en troosten mag. Veel liefs.
elishean portes du temps terre nouvelle pleine conscience
Samen lopen we door de steriele gangen. Op weg naar een plaats waar we helemaal niet willen zijn. En toch, wensen we dat net op die plaats de tijd even stil zou blijven staan. De nog steeds na zinderende schok van ongeloof heeft ons kordaat in een andere wereld geduwd. Dit is niet langer de wereld van de levenden. Niet langer een wereld waar ook maar iets nog logisch is. Stilzwijgend en vastberaden komt ons doel dichterbij. Vluchtig starend in de ogen van al die anderen die ook hier moeten… of mogen… zijn.
In hun ogen is hoop nog levend, daar zijn de woorden nog niet gevallen. Ik kijk hen aan. Ik zie hen. Maar hun ogen vluchten weg van mijn blik. Want zij zien ook mij. En ik snap hen. Zij zien in ons de plaats waarvan ze met hun hele wezen hopen dat ze er niet naar toe moeten. Nog niet. Ooit… maar gewoon nog niet… nu.
Mensen zeggen wel eens “m’n wereld stortte in”. Maar die woorden zijn zo zwak, zo klein. Ze omvatten niets… en toch ook alles. “Een week had je nog,”, vertelden ze ons toen, Eén week? Dit kon toch niet?! Ik voelde me gevangen. Platgetrapt. Uitgebraakt. Ik moest… weg. Ik wou… weg. Naar buiten. Naar eender waar. Maar niet hier. Niet hier waar ik leerde dat zo weinig woorden je zo hard tegen de grond konden smakken.
Happend naar adem liep ik over het tuinpad. Vloekend, vervloekend, tierend. Die ene vraag waar niemand op antwoorden kon schreeuwend uit elke cel van mijn lijf: Waarom?
Ik strompelde verder tot m’n benen me niet meer dragen konden. Het leek een marathon, maar in werkelijkheid was het niets. Ongewild en ongewenst op m’n knieën gebracht, door het leven, voor het leven. Mijn tranen stromend uit wat voelde als een bron die nooit meer zou opdrogen. M’n keel zette alle rauwe emotie om in een klank die me begroette als een oude vriend wiens bestaan ik vergeten was. De herinnering en het besef dat een mens echt zo veel voelen kon, in zo een kort moment. En daarna toch nog overeind kon komen, stroomde m’n weten binnen.
De week is voorbij gevlogen. Losse eindjes werden geknoopt. Zo veel lieve woorden, die we beter hadden gesproken toen er nog meer tijd was. En dan de tranen, het water van ons hart. Zij verbonden ons. We herkenden er elkander in en dat gaf ons steun. En af en toe compleet onverwacht, een lach. En een blik die zoveel meer vertelt dan aan elkaar geknoopte letters ooit konden.
En toen was het tijd. Eén telefoontje en een uurtje later stond iedereen er. Zo gaat dat. Rationele efficiëntie in een tijd waar je dacht dat het niet meer bestond. “Ik kan niet meer”, is tijdelijk een onbestaande luxe geworden. Deze realiteit is een andere dan die van de anderen rond je. Jij weet het en zij weten het. En bij die andere realiteit hoort een kracht… en een daadkracht waarvan je nooit besefte dat die er was.
Maar jij? Jij zweeft al tussen de werelden… Je ene voet nog hier. De rest al daar. Geduldig wachtend tot iedereen je het beste heeft kunnen wensen. Ook nu nog, terwijl je lijf gewoon niet meer kan, zorg je zo goed voor iedereen rond je. Elk van hen krijgt de kans om hun laatste woorden met jou te delen. Om afscheid van je te nemen.
En daarna is het weer aan ons. Jouw gezinnetje. Hadden we maar… Ach ja. Hadden we maar… Iedereen weet dat je moet zorgen dat die woorden niet kunnen spelen. En toch zal bijna iedereen ze ooit tegen komen. En net zoals woorden te kort schieten op zo’n momenten, voelen wij ons onvermijdelijk net zoals die woorden.
De deur gaat dicht en wij, wij staan dicht bij jou. Dichterbij dan we ooit geweest zijn. Nog voor even. En dan… mag jij vertrekken.
Je lichaam moet nog even wennen aan het zijn zonder jou. Ik ken het. Herken het. Dit is niet de eerste keer. Dankbaar dat ik daardoor een ander geruststellen mag. Dankbaar dat ik je heb mogen kennen. Dankbaar dat ik bij je mocht zijn in je meest kwetsbare moment.
Dankjewel dat jij jij was. En ik weet, je bent niet weg. Niet echt. En ooit hoop ik dat je me terug komt vertellen, dat je trots op me bent en dat ook jij blij bent, dat ik was, wie ik was.
(Graag deel ik vandaag een beetje meer van « mezelf ». Geen kunst met een grote K. Wel mijn eerste stapjes in het, naar mijn kunnen, naar buiten laten dansen van beelden die in m’n hoofd zitten. Een bescheiden schilderijtje dat graag haar boodschap met jullie deelt. (ook te volgen via Instagram))
Een klaproos begrijpt dat wijsheid groeit uit de versmelting van hoofd en hart. Want wat als bloem benoemd werd als haar hart, wordt in deze fase plots haar hoofd.
Schilderijtje MVdB – 30cmx24cm
En nu aan het einde van haar leven, barst zij van levenskracht. Met haar hoofd, haar hart, vol zaad. Wachtend tot de wind haar beroert zodat zij haar zaadjes van wijsheid vol vertrouwen kan schenken aan de vruchtbare aarde onder haar. Zij toont ons de cyclus van en het vertrouwen in het eeuwige leven.
Dit beeld, bestaande uit maan en Poppy, is een krachtig symbool van vrouwelijke energie. Beiden ondersteunen elkaar en staan voor hetzelfde. Ze spreken over ontwaken, herbronnen en genezen. Over wijsheid en intuïtie. Over dood en geboorte. Over reïncarnatie en spirituele verbinding.
Ze vragen je om je dieper te verbinden met jezelf. Met je innerlijke wijsheid. Je intuïtie. Om oprecht te kijken naar wat jouw diepste persoonlijke noden nu werkelijk zijn. En er naar te handelen.
Radja lijkt een identieke melkwegstelsel-tweeling. Maar in werkelijkheid is zij toch maar één melkwegstelsel. De reden hiervoor is dat zij schrijlings langs een kreukel in tijd en ruimte zit. De beste analogie is dat we zowel naar de echte Radja kijken als naar haar spiegelbeeld.
Radja- Bewerkt beeld van de Hubble Telescoop.
De kreukel is namelijk gecreëerd door de zwaartekracht van een filament donkere materie. Deze gedraagt zich als een immens grote lens waardoor wij van op aarde naar Radja kijken. En omdat Radja vanuit ons standpunt achter deze lens woont, lijkt dat wat in werkelijkheid één is, plots twee.
Wat ze ons komt vertellen?
Het is de hoogste tijd om de illusie van twee of meer, te vervangen door de waarheid van één. Om dat wat in onze perceptie gesplitst lijkt, terug samen te brengen.
Eigenlijk is deze boodschap net een beetje meer voor zij die hier op aarde geboren zijn met een gevoel van heimwee. Radja verzoekt ons namelijk om de heimwee naar die andere thuis te transformeren naar een gevoel van “thuis zijn” hier op Aarde.
En dit door àlles wat wij missen van “thuis” en ervaren wanneer we “thuis” zijn, als een zachte deken rond de gehele aarde en onszelf te wikkelen. Om alles waar “thuis” voor staat, en waar “thuis” uit bestaat, naar het hier en het nu te brengen. Om weerom één te maken wat terug één mag zijn.
Hiermee genezen we niet enkel Aarde, maar alles en iedereen die in, op of met haar leeft. Of op wat voor manier dan ook verbonden is met haar. Inclusief ons zelf.
Het is m.a.w. tijd om jouw plaats hier op Aarde in te nemen. Om van Aarde jouw “thuis” te maken.
Hoe?
Er is een hele goede reden voor het waarom zovelen van ons geboren zijn met een intens verlangen naar een “andere” thuis.
Waarom zovelen wortel(d)en en worstel(d)en met de ervaring een buitenstaander te zijn hier op aarde. Een alien bijna. Wat vaak een intens gevoel van eenzaamheid, heimwee en een diep verlangen naar “elders”, naar “thuis” met zich mee bracht en brengt.
Om die reden te kunnen benoemen, is het belangrijk om te begrijpen waarom we aarde als zo anders ervaren als dat wat voor ons natuurlijk voelt. Na het luisteren naar en het horen van zovelen, mezelf incluis, komt steeds hetzelfde naar voor: een gebrek aan werkelijke, diepgaande verbinding.
Onze echte thuis, daar kennen we elkaar door en door. Daar weten we dat we een individu zijn. Maar tegelijk ervaren we dat we iedereen zijn. Ik ken jou van binnen en van buiten. En jij mij. Alles wat ik denk, voel en ervaar. Werkelijk alles die ik ben, dat ik weet, ken en ben ook jij. Onmiddellijk.
In onze thuis is er geen afscheiding. Ondanks dat we onszelf als “ik” kunnen ervaren. Ja ik ben ik. Maar thuis ben ik ook jij. En jij bent er mij en wij zijn er elkaar. Allemaal kleine druppeltjes die toebehoren aan dezelfde grote, kleurrijke wolk.
Door die eenheid bestaat er enkel volledig begrip en totale aanvaarding van alles dat we zijn. “Thuis” is daarom voor velen synoniem voor iets dat in woorden enkel maar als “Onvoorwaardelijke Liefde” kan uitgedrukt worden. En deze woorden schieten de werkelijke ervaring van deze éénheid en onmetelijke liefde ruimschoots te kort.
“Thuis”, Liefde zonder Voorwaarden, IS ons ontstaan. Onze bron. Het IS simpelweg dat wat we zijn. En niet enkel zij die de heimwee ervaren. Maar oprecht iedereen, wij allemaal, “zijn” simpelweg… Liefde.
En laat dàt nu net de reden zijn dat zij die de heimwee wél bezitten, dat zij die thuis wel herinneren, ook het leven hier op aarde als zo anders ervaren. Als vreemd. Alsof ze hier niet horen. Omdat ze deze éénheid, liefde en verbinding hier niet lijken te vinden.
En net dààr ligt de sleutel tot genezing. Tot het aanvaarden van ons bestaansrecht. Van onze taak.
De enige reden dat we deze zaken hier niet lijken te vinden, is omdat wij ze net naar hier komen brengen.
Wij zijn geboren met de levendige herinnering en de ervaring van deze onvoorwaardelijke liefde, deze éénheid, deze verbinding. We hoeven ze niet te zoeken, althans niet buiten ons. Want ze zitten IN ons.
Het enige we hoeven te doen, is ons het “gevoel” van thuis zijn herinneren. Niet vanuit melancholie. Niet om te vluchten van hier en te wensen dat we dààr zouden zijn. Maar om voor één keer wél eens effe “te gaan wonen” in een gevoel. Het gevoel van “thuis”. Om het ons helemaal op te laten vullen. Te laten doordrenken. En eenmaal we er terug van overlopen? Het te verankeren. Hier op aarde. En het uit te stralen. Als een vuurtoren. Die op haar beurt anderen zal laten oplichten.
Hoe meer van ons deze taak opnemen, hoe meer mensen die zonder deze heimwee geboren werden, weerom gaan ervaren dat DIT werkelijk thuis is. En dat DIT is, hoe ook Aarde mag zijn.
Wij hoeven dus geen heimwee meer te hebben. Want wij mogen Thuis naar hier te brengen! Niet enkel krijgen we hier de toestemming voor, het wordt ons zelfs expliciet gevraagd dit actief te gaan doen!!! In zovele verschillende bewoordingen: De trilling verhogen, god op aarde te brengen, het christusbewustzijn laten ontwaken, wakker worden, …
Wij mogen gewoonweg Thuis (Hemel) op aarde brengen!!! Opdat anderen zich zo ook “thuis” weer zullen herinneren, er weerom naar kunnen verlangen en het daardoor mee hier op aarde brengen en verankeren. Hoe mooi is dat?
Stappenplan
Voor zij die het toch nog te abstract of te vaag vinden, of die een handje hulp om dit effectief te gaan doen wel appreciëren, kreeg ik de volgende stappen:
Stap 1 – vergeef jezelf en vergeef de ander voor alle gevoelens die je ervaart omtrent het hier “moeten” zijn. Leer zien en aanvaarden dat het niet enkel jouw bewuste keuze was om nu hier te MOGEN zijn, maar dat het een ongelooflijk geschenk is. Voor jezelf en alles dat is.
Stap 2 – leer initieel om tijdens rustige momenten, via je fysieke hart, terug te voelen hoe het was om “thuis” te zijn. Zonder oordeel. Zonder een wens om elders te zijn. In volledige acceptatie. Voel simpelweg hier en nu, terwijl je IN jouw lichaam woont, de éénheid die je daar ervaarde. De aanvaarding. De rust. De LIEFDE. Leer dit gevoel terug door en door kennen. Laat het je opvullen vanuit het diepste van je hart. Want jouw hart is een poort naar het gehele universum. Het Al.
Laat het toe in al je cellen en de ruimtes ertussen. Laat het je gehele zijn vervullen. En wanneer jij weer helemaal vol bent, laat het dan door je hart op het ritme van je ademhaling naar buiten stromen. Naar alle wezens op aarde. En ook, ter verankering, via je voeten de Aarde in. En besef dat je telkens je dit doet, onze “thuis” hier op aarde neerzet en meer en meer verankert.
Ga op zoek naar een routine die kan groeien naar een dagelijkse gewoonte waarin je de tijd neemt Thuis naar hier te brengen en Aarde te transformeren in Thuis.
Stap 3 – leer nu om ook bewust, in het dagdagelijkse leven, te KIEZEN om deze gevoelens van éénheid, acceptatie en liefde in als “daad” te stellen.
Zonder andere emoties te onderdrukken of te ontkennen. Je observeert alles wat is, laat verder wandelen wat je niet dient, en kiest daarna resoluut voor het gevoel van “thuis” als actie, als reactie, als antwoord.
Een voorbeeld: voel of ervaar je afscheiding naar de ander toe door gevoelens van boosheid, veroordeling, onbegrip,… ? Observeer dan deze gevoelens. Betrap jezelf er op, zonder oordeel. Beloof je zelf dat je op zoek zult gaan naar de wortel van deze wonde, deze reactie, zodat je deze kan genezen. En besef daarna bewust dat de afscheiding er eigenlijk niet is.
Dit wéét je. Omdat je wéét hoe thuis voelt. Je wéét simpelweg dat de ander OOK jij is. En dat deze jij, net zoals jijzelf, kan helen door liefde, acceptatie en éénheid. Voel begrip, voor jezelf en je eigen reacties. Alsook die van de ander. En voel de waarheid van éénheid, van liefde. Vergeef jezelf. Bewaak liefdevol je grenzen. En vergeef de ander.
Stap 4 – Wéét
Heimwee hoeft niet. Want thuis is HIER, via jouw Zijn, via jouw Hart. Jij bent Liefde. Jij bent Thuis.
Maar een nieuwe start? Die komt er niet zonder dat er eerst iets (ouds) over de finish-lijn gaat. Opnieuw beginnen zonder afscheid van wat ooit was, dat kan niet.
Er wordt niet van je verlangt dat je alles wat je bent of ooit was zomaar in de prullenbak gooit. De vraag is eerder om te gaan kijken naar wie en wat je nu bent. Eerlijk te gaan kijken. En een stand van zaken op te maken: Wat dient je nog? Wat niet meer? Wat resoneert? Wat niet langer? Welke eigenschappen wil je verder cultiveren? Welke ben je ontgroeit? Wie ben je ontgroeit?
Er is simpelweg het oprechte verzoek om jezelf in de spiegel aan te kijken. En àlles dat je bent te aanschouwen. Bedank jezelf om de schoonheid die je in je liet groeien. Knuffel jezelf om het slijk dat je nog achterliet en besef dat de Lotus vanuit die modder uiteindelijk ook in het licht ontluikt.
IDL TIFF file
Het oog van God (NGC 7293) vraagt om naar jezelf te kijken – Hubble Space Telescope
Grappig die focus op loslaten wanneer er net een nieuw begin wordt aangekondigd. En toch ook weer niet. De ene bestaat simpelweg niet zonder de andere. Einde en Begin. Twee zijdes van eenzelfde medaille.
Zonder schoonmaak, zonder loslaten, zonder afscheid van dat wat ons niet langer dient, is een nieuwe start onmogelijk. Zonder deze zuivering, zonder deze bewuste keuze tot het afleggen van oud gewicht, is er enkel meer van het zelfde. Een valse ipv een nieuwe start dus. Want wanneer wij net hetzelfde blijven: even zwaar, met dezelfde blik op het leven, … dan kunnen we ook enkel maar een variatie van hetzelfde pad verwachten en blijven bewandelen.
Willen we een nieuw pad bewandelen? Dan moeten we onszelf lichter maken zodat ook onze tred en onze blik verlicht en verruimt.
Dus kijk je zelf aan en besef dat je aan het einde van een oude en aan het begin van een nieuwe reis staat. Evalueer jezelf en je bezittingen. Spiritueel, materieel, emotioneel,… Plaats je schatten in je hart opdat zij het mogen verlichten en oplichten.
Gooi onnodige ballast overboord zodat je vanaf nu minder gewicht mee sleept. Want dan hoef je ook niet steeds naar de grond voor je te kijken om zeker te zijn dat je niet struikelt terwijl je al die zware dingen torst. Plots kan je je hoofd oprichten en worden andere paden zichtbaar. Zo worden wegen die voordien veel te moeilijk of te zwaar leken, of zelfs niet eens in je blikveld aanwezig waren, plots niet enkel zichtbaar maar ook volkomen haalbaar en vallen ze helemaal binnen jouw bereik.
Dus… gooi in deze eindspurt die laatste zaken lekker overboord en geef jezelf een applaus terwijl je over die finish-lijn gaat. Rust even uit, je hebt het verdient. Maar zet je zelf daarna klaar aan de nieuwe start, installeer een brede glimlach op je snoet, verwelkom al het moois dat op je wacht en…
SterrenSpinsels 